Na lang niet geblogd te hebben ein-de-lijk weer een berichtje!
De basisschool-stage is inmiddels ver gevorderd en over minder dan een maand zal de musical al opgevoerd worden! Hier volgt mijn reflectie op de les van deze week: 19 Mei.
Ik ben tevreden over de les van vandaag, voornamelijk omdat de meeste dingen die we wilden doen ook echt gedaan zijn (wat voorheen niet altijd het geval was.) Het oefenen van de scenes verliep eerst rommelig omdat er geen oefenruimte was maar ging, eenmaal genesteld bij de kapstokken, erg goed. De leerlingen speelden als ware acteurs. Eentje had zelfs wat ervaring en wist de anderen goed te helpen met tips over de kijkrichting e.d. Ik moet wel oppassen dat hij niet gaat overheersen. Het kostte me bij rommelige momenten veel moeite niet te verzuipen tussen de vele drukke rennende en vliegende kinderen, het gaf me soms een gevoel van onmacht en irritatie.
Het zingen moetst ik wel een beetje afraffelen dat vind ik jammer maar er was gewoon geen tijd meer voor alle liedjes, niets aan te doen, het knutselen nam veel tijd in. Ik heb nog even snel aan articulatie kunnen werken d.m.v. Een potlood tussen hun tanden (wat ze erg leuk vonden!) en ook aan het zelfstandig inzetten d.m.v. Een duidlijk melodietje aan het begin. Dit waren twee leerdoelen voor deze les m.b.t. De liedjes en ik ben blij dat ik dit met ze heb kunnen oefenen in relatief korte tijd.
Het knutselen werd voornamelijk door meester Paul begeleid omdat wij op de gang bezig waren met de scenes. De meeste leerlingen hadden hun klauw af, niet allemaal hun staart, hoe dat volgende week moet als ze weer andere dingen moeten knutselen is nog iets waar ik over na moet denken (en waarvan ik stiekem denk: Hellup)
Bij het nabespreken was de gootste ontdekking dat ik kennelijk niet zo expressief ben als ik denk (ik denk namelijk dat ik veel ergernis uitstraal terwijl dat totaal niet te zien is.) Ik kan mijzelf beter wat uitvergroten om de 'echte' irritatie voor te zijn. Ik kan ook mijn irritatie voor zijn door iets eerder in te grijpen.
Ik merk vorderingen in mijn orde houden en “strengheid” waar ik erg blij mee ben, als mijn kookpunt bereikt is dan is het ook wel echt duidelijk (dit merkte ik aan het feit dat de klas toen snel stil werd)
-> De volgende keer volgens de STARR methode, nu heb ik geen puf meer!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten