Derde stagedag [22 Oktober]

Ziek, zwak en misselijk is wel de beste beschrijving van die dag. Helaas geen stage dus.

Toch heb ik verder deze week wel een paar, wat ik noem: "jufmomentjes" gehad. Die zal ik jullie uiteraard niet onthouden.

In de Efteling stond ik in de rij voor de schommelboot toen twee jongetjes voordrongen. Ze wilden graag in het puntje zitten. Ik probeerde ze gerust te stellen door ze uit te leggen dat een boot twee puntjes heeft en dat ze dus altijd in het puntje kunnen zitten ook als ze als tweede in de rij stonden. Helaas hadden ze hier geen oor voor. Ik ging over naar plan B. Toen het hek open ging pakte ik ze beiden bij hun jas en hield ik ze even stil, "Jongens, ik was eerst." Ik hoopte op deze reactie: "Ja, oke... sorry" maar kreeg dit te horen "......" ze liepen gewoon door! Ik stond perplex! Ik had toch wel iets meer respect verwacht. Poeh, wat kan dat als leraar lastig zijn voor de klas. 

Een tweede jufmoment deed zich ook voor in de Efteling. De rij splitste zich op een gegeven moment, tot mijn verbazing zag ik een groepje zo langs me heen lopen waardoor ik dacht: dan ga ik ook die kant op. Een vrouw achter mij bleek zo niet meer bij haar kinderen te staan. Verongelijkt sprak ze me aan dat dit zo niet kon. "Oke" zei ik, "dan ga ik er wel voor staan aangezien ik hier veel eerder stond, uiteraard kon ik het niet laten om daar aan toe te voegen: " het is maar net wat voor voorbeeld je je kinderen wilt geven". Achteraf denk ik: "nynke moet weer per se de moraalridder spelen", vandaar dat ik het een jufmomentje noem. Wat vinden jullie, is het te overdreven om zo te reageren?!

Laatste jufmomentje was in de stad, ik was aan het wachten op mijn moeder. Naast me kwam een meisje van een jaar of acht zitten die ook moest wachten. Na een aantal blikken gewisseld te hebben gooide ik een blaadje in het water. "Net een bootje" zei ze. Zo sloegen we aan het bootjes maken van sigarettenpakjes, papiertjes, stokjes enz. We hadden de dikste pret tot onze biede moeders tegelijk aan kwamen lopen en beiden riepen: "Nynke"! We heetten dus kennelijk hetzelfde! wat een toeval en wat een mooie ontmoeting. Hier merk ik weer dat ik me goed kan verplaatsen in de belevingswereld van een kind, iets wat ik niet had verwacht.